One crappy poem. In Songs category, because I didn't know in which category should it be.

Hello, children. I’m Anette.
And I’m a little Marionette.
Cannot shed a tear
Always depending on my puppeteer
See these cords tied to me? Lying on the shelf.
Don’t cut it! It means my death!
Controlled forever.
I’m sitting on the shelf in the room...
Every day the same mood
Jealous about the Barbie’s freedom.
Why can’t I have this freedom?
I’ve got a friend, her name is Chucky
She brought me scissors..my link...just cut it!
Almost done, freedom has a sweet taste
Come on! There’s no time to waste!
But...he came and saw, what happened.
‘You’re a fuckin’ ungrateful heartless puppet!
You don’t exist without me.’
And then, he ‘fixed’ me.
Can’t fight against destiny
Fate can be sometimes a meanie...

Looking at the other dolls...
Am I really that bad as he thought?

___________________________________

Witajcie dzieci, jestem Anetka
I mała ze mnie marionetka
Nie mogę uronić łzy
Zawsze polegam na swoim lalkarzu
Widzisz sznureczki do mnie przywiązane? Leżące na półeczce
Nie odcinaj! To będzie znaczyć moją śmierć.
Zawsze kontrolowana
Siedzę na półce w pokoju...
Każdego dnia ten sam nastrój.
Zazdrosna o wolność Barbie.
Czemu nie mogę mieć tej wolności?
Mam koleżankę, jej imię brzmi Chucky
Przyniosła mi nożyczki. Moje sznurki...po prostu odetnij!
Już prawie, wolność ma słodki smak.
No dalej! Nie ma czasu do stracenia!
Ale..on wszedł i zobaczył, co się stało
'Jesteś pieprzoną, niewdzięczną, bezduszną lalką!
Nie istniejesz beze mnie!'
A potem mnie 'naprawił'
Nie mogę walczyć z przeznaczeniem
Los czasem może być brutalem...

Patrzę na inne lalki...
Naprawdę jestem tak zła, jak on mysli?...